ديريست دلم براي تو تنگ شده

احساس قبيله بي تو بي رنگ شده

اي عشق بزرگواراز آن مي ترسم

روزي بياي كه دلم سنگ شده

همان روزی که جانم بر لبم شد

نگاهت همدم تاب وتبم شد

چنان محتاج چشمانت شدم من

که او واجب تر از نان شبم شد

عاشق خندیدن و آواز بودم

بهر هر آواز همچون ساز بودم

من بجز غم با همه دم ساز بودم

ولی حالا

نه آوازی نه پروازی بجز با غم به هم سازی

نه فریادی ونه دادی

اسیرم من بکن صحبت ز آزادی

اسیر محنت وغم گشته این دل

ز غم سنگین گشته مانده در گل

بیا آزاد کن دل را از این غم

بیا در دل بکن یکدم تو منزل